تویی که پا نمی نهی به خانه ی من

چه بهتر آنکه نشنوی ترانه ی من

نه قاصدی که از من آرد گهی به سوی تو سلامی

نه رهگذاری از تو آرد برای من گهی پیامی

غمت چو کوهی به شانه ی من

ولی تو بی غم از غم شبانه ی من

چو نشنوی فغان عاشقانه ی من

خدا تو را از من نگیرد ندیدم از تو گرچه خیری

به یاد عمر رفته گریم کنون که شمع بزم غیری

بهار من گذشته شاید......